dOnt LEAve mE
به او بگوئید دوستش دارم
اتاقی است سر و تاریک تخت و گیتار کهنه من عکس یک غم به دیواری حالا من ماندم و من گیتار و سیگار و تنهایی دیگر هم نیست نای ماندن پایانِ آواز آغاز رفتن چاقویی پنهان ته گنجه دستای سردم خالی از عاطفه و خشم خالی از خویشی و غربت گیج و مبهوت بین بودن و نبودن عشق آخرین همسفر من مثل تو منو رها کرد حالا دستهام مونده و تنهایی من ای دریغ از من که بیخود مثل تو گم شدم گم شدم تو ظلمت تن ای دریغ از تو که مثل عکس عشق هنوزم داد میزنی تو آینه من آه ... گریمون هیج خندمون هیچ باخته و برندمون هیچ تنها آغوش تو مونده غیر از اون هیچ ای مثل من تک وتنها دستامو بگیر که عمرم همه چی تویی زمین و آسمون هیچ... هرگز از بی کسی خویش مرنج هرگز از دوری این راه مگوی و از این تنهایی و از این فاصله ها که میان من و تو روییدست بگذار؛ تا که پروانه تنهایی از قفس آزاد شود و برود بال خود را بسپارد به نسیم قاطی باد شود... بگذار؛ کفتر خوشبختی، روی بام نفست بنشیند و اگرچه دلت آنجا تنگ است، نگذار؛ رنگ غم بر قفست بنشیند... هر زمانی که دلت تنگ منست، بهترین شعر مرا قاب کن پشت درگاهت بگذار تا که تنهاییت از دیدن آن جا بخورد و بداند که دل من با توست، در همین یک قدمی... گاهی تمام آنچه می خواهم، کاغذی است برای نوشتن از تو ، قلبی که اندوهم را بفهمد و دستی که گونه های خیسم را نوازش دهد... اینجا و آنچه در ذهن من است بوی خوش تو می دهد... لحظه ها رنگ تو را پوشیده اند و من، از عطر سرشار حضورت، مستم... با دست های یخ زده ام بخارهای اندوه را از شیشۀ ذهنم پاک می کنم و حضورت را به رخ لحظه های تنهایی می کشم... مهم اینه قسمت شده که دوستت داشته باشم مهم نیست فردا چه میشود مهم اینه که امروز دوستت دارم... ( مهم اینه که امروز دوستت دارم) چه زیباست... بخاطر تو زیستن برای تو ماندن وبه پای تو سوختن و چه تلخ و غم انگیز است دور از تو بودن برای تو گریستن و به عشق و دنیای تو نرسیدن می دانم... بدون تو و به دور از دستان مهربانت . . . زندگی ام بی رنگ است... همزبانی نیست تا بر گویمش زار این اندوه وحشتبار خویش بی گمان هزگز کسی چون من نکرد خویشتن را مایه آزار خویش در زیر باران... پاهای خود را بر زمین خیس می کشم... و مزه ی اشک هایم را به وضوح حس می کنم... zaman tolani mishe vase onae ke ghose daran .kotah mishe vase onae ke shadan. .dir migzare vase onae ke montazeran. .zod migzare vase onae ke ajale daran. ama abadi mishe vase onae ke asheghan زشت و سرد از پس چشم شب آلوده در دل هر لحظه آدمی میگرید غم به خود میگیرد نم نمک می میرد و به آسانی مرگ لحظه به جهنمی دگر میتازد... زندگی جهنم است و جهنم همان زندگی و زندگی دروغ مکر و حیله است اینجا زندگی همان درد است و درد همان دوزخ بدون آتش و فرشته هایی شر بدون گرزهای جهنمی اینجا همان جاست با انسان های دوزخی و فرشته های کوچک زمینی همان دوزخیان زندگی اینجا زندگی همان مفهوم پوچی هاست همان درد/ زندگی جهنم زمینی است این زندگی ميان غم بارترين و شايد زجر آورترين لحظاتم مرگ به سراغم مي آيد و كابوس زندگي پر دردم را ميان شيرين ترين آرزوهايم به زنجیر ميكشد من مرده ام و اينك تابوتم را ميان سنگيني سكوت سنگين تر از دردهايم به سوي فرجامي كه گريبانگير انسان هاست می برند قبرم را به تزيين دانه هاي خاكي كه جسمم را در بر می گیرند مي آرايند و روياييم را پايان مي بخشد و زندگي پر از رنجم را فرجامي ابدي ميدهد انسانها زمان را تسخير خواهند كرد و آرام و آرامتر از ثانيه ها فراموشم خواهند كرد. و من ديگر طعم تلخ زندگي را نخواهم چشيد من مرده ام شاهد مرگ غم انگیز بهارم چه کنم ابر دلتنگم اگر زار نبارم چه کنم نیست از هیچ طرف راه،برون شد شبم زلف افشان تو گردیده حصارم ،چه کنم از ازل ایل و تبارم همه عاشق بودند سخت دلبسته ی این ایل وتبارم چه کنم من کزین فاصله ،غارت شده ی، چشم توام چون به دیدار تو افتد سرو کارم چه کنم یک به یک با مژه هایت ،دل من مشغول است میله های قفسم را نشمارم چه کنم مراببخش مرا ببخش مراببخش خبرها می گویند: "ندا سلطان آقا ۲۷ ساله، دانشجوی فلسفه در جریان اعتراضات مردمی شنبه ۳۰ خرداد۱۳۸۸ در امیر آباد تهران، به ضرب گلوله نیروهای شبه نظامی (بسیج) کشته شد. وی همراه استاد دانشگاهش (رشته فلسفه) و چند تن از هم کلاسیهایش برای شرکت در تظاهرات اعتراضی به امیراباد رفته بود. وی برای دقایقی در حالی که با موبایل صحبت میکرده از جمع تظاهر کننده عقب میافتد که در این هنگام، یکی از ۲ لباس شخصی موتور سوار، قلب ندا را با کلت کمری هدف قرار میدهد." به این ترتیب ندا رفت. بهتش از مرگ را برای تماشاگران گذاشت و چشمان بازش را برای آنها که امروز می نویسند:مبادا در غیبت نداچشمان را ببندیم؛ و البته تکه ای از بدنش را برای آنان که "معلوم نبود آن را برای چه می خواستند!" «« موج سبز »» .............................. .............................. جهان، آلودة خواب است. فرو بسته است وحشت در به روي هر تپش، هر بانگ چنان كه من به روي خويش در اين خلوت كه نقش دلپذيرش نيست و ديوارش فرو مي خواندم در گوش: ميان اين همه انگار چه پنهان رنگ ها دارد فريب زيست! شب از وحشت گرانبار است. جهان آلودة خواب است و من در وهم خود بيدار: چه ديگر طرح مي ريزد فريب زيست در اين خلوت كه حيرت نقش ديوار است؟ چنان شوق رهايي داشت كه تنها يك لحظه غفلت كردم پر زد و رفت و چنان عشق آزادي داشت كه نه نگاه منتظرم را ديد و نه دلواپسي دلم را پر زد و رفت و چنان شوق آسمان داشت كه التهاب اسارت در شعاع رنگارنگش آب شد پر زد و رفت مي دانم كه ديگر نمي آيد اما… قفس زندگي ام پر است از جاي خالي پرواز … بي اعتنا و سبك اما پرنده پر زد و رفت … خواندمت تو را بارها و بارها از ميان هياهوي بسيار و بي حاصل اين شهر پراز نيرنگ خواندم . گفتمت بگذار كوله بار خستگي و اجبار را . و دعوتت كردم : سوي كلبه صميمي و ساده دل من بيا ، سرت را روي دامن پر از شكوفه و لبخند خاطرات من بگذار و براي هميشه بمان . بمان تا قرار با دل بيقرارم آشتي كند ، تا سرمست مهر پايكوبي كنم ، بمان تا من نيز اندكي بيشتر زنده بمانم . اما تو ، مثل هميشه سرد و ساكت و خموش و پر از ابهام به نقطه اي دور خيره بودي . انگار من مثل يكي از عروسكهاي دخترت خريده شده بودم براي اوقات تنهايي. گويي مرا نمي ديدي و هرگز باورم نداشتي . حتي خداحافظي دردآلودم را نشنيدي و برايم دستي تكان ندادي .تو حريم عاطفه را شكستي و مرا به بينهايت غم رهنمون كردي . مرا از روشنايي ها جدا كردي با همان پوزخند هميشگي و چشماني كه ديگر زيبا نبود .
اگر در تنهایی من شور و حالی نیست
اگر من را پشیزی هم نمی گیرند
ای ظلمت سنگین...ای ماه سرگردان
چه باید کرد؟
چه باید کرد اگر تا انتهای دشت خالیست
چه باید کرد اگر با پرندگان دیگر سرود آشنایی نیست
اگر جای شقایق را گل خرزهره بگرفته است
اگر تا سینه گندم ها نمی رویند
اگر آواز باران نیست
ای آشنا ..ای یاران
چه باید گفت؟...چه باید کرد؟
دیگر پایبند گلها نیستم ...نیستم من
دیگر در سینه سرخ شقایقها سرود آبشاران را نمی جویم
که دنیا با دل مجنون نکرد این را که با من کرد
که دنیا تیشه فرهاد را بر ریشه من زد
ای پرندگان خسته دلسرد
در این تنگ غروب
چه باید گفت؟
چه باید کرد
اگربودنت را ندیدم
وآنچنان درهوای خاطرات درهم پیچیده، پیچیدم که خودم نیز گم شدم
مرا ببخش اگر شوق نفسهایت را ندیدم
اگرلبخند شاپرکی راکه دیروز به من سلام کرد حس نکردم.
اگر گریه های چترت را زیر باران ندیدم
مرا ببخش
اگر دستانم را در جیبم فرو بردم و دستان تو را رها کردم
مرا ببخش
اگر نگذاشتم امواج دریا پاهایت را قلقلک دهد
مرا ببخش
اگر چنان محو تماشای بادبادکها بودم که خورشید را از یاد بردم
مرا ببخش
اگر آیینه ها را شکستم
آغاز ماجرا
| Design By : Night Skin |
که امشب با ناله ای بغض آلود
بر دیار این دل خسته
اشک می ریزد
LinkDump
