چنان شوق رهايي داشت

كه تنها يك لحظه غفلت كردم

پر زد و رفت

و چنان عشق آزادي داشت

كه نه نگاه منتظرم را ديد

و نه دلواپسي دلم را

پر زد و رفت

و چنان شوق آسمان داشت

كه التهاب اسارت

در شعاع رنگارنگش آب شد

پر زد و رفت

مي دانم كه ديگر نمي آيد

اما…

قفس زندگي ام

پر است از جاي خالي پرواز

    …

بي اعتنا و سبك اما

پرنده

    پر زد و رفت …

نوشته شده در جمعه یازدهم اردیبهشت 1388ساعت 23:43 توسط .......aLonE boY......| |