ابر می بارد و من می شوم از یار جدا چون کنم دل به چنین روز ز دلدار جدا ابرو باران و من و یار ستاده به وداع سبزه نوخیز و هوا خرم و بستان سر سبز بلبل روی سیه مانده ز گلزار جدا دیده ام بهر تو خون بار شد ای مردم چشم مردمی کن مشو از دیده خون بار جدا نعمت دیده نخواهم که بماند پس از این مانده چون دیده از آن نعمت دیدار، جدا می دهم جان ، مرو از پیش من ،وگرت باور نیست بیش از آن خواهی بستان و نگه دار جدا حسن تو دیر نماند چو ز خسرو رفتی گل بسی دیر نماند چو شد از خار جدا

نوشته شده در چهارشنبه یازدهم دی 1387ساعت 18:2 توسط .......aLonE boY......| |